Zelfkennis

Het verschil
Echter, staat geen bepaald object bij Naga meditatie centraal.
Bijvoorbeeld bij het tandenpoetsen staat niet geheel het poetsen centraal maar simpelweg alles wat de zintuigen tot zich nemen!
Bijvoorbeeld, zie je een spinnetje aan een draadje, dit gebeurd spontaan. Je ziet dan simpelweg wat je ziet. Maar omdat het tandenpoetsen best wel een ingewikkelde klus is vraagt het gewoon veel aandacht.
Het maakt dus niet uit wat je zintuigen toelaten, je hoeft dus niet enkel het tandenpoetsen zintuiglijk gewaar te zijn. Wat centraal staat is: de waarnemer is het waargenomene (zonder centrum gewaarzijn).

Aanpak geestelijke pijn
Als men geestelijke pijn ervaart, dan wil men er meteen vanaf, nietwaar? Men wil direct deze veranderen of er zelfs voor vluchten! Maar wat, als men er simpelweg naar kijkt, zonder enig aanval, oordeel of neiging er voor te willen vluchten?
De pijn willen veranderen is een vorm van agressie. Bij liefdevol gewaarzijn, is de waarnemer het waargenomene en is die vorm van innerlijke agressie geheel afwezig! En wat als deze liefde weet door te dringen in wat is? Wat blijft er dan nog over van deze innerlijke pijn?

Train je zintuiglijk gewaarzijn
Veel mensen willen meteen verlicht worden. De lagere school van het leven overslaan. De kans bestaat dan dat je op je middelbare school regelmatig zal struikelen over taal- en rekenkundige situaties!
Er zijn mensen die beweren Jiddu Krishnamurti te hebben begrepen met zijn boodschap van Keuzeloos gewaarzijn. En er zijn mensen die beweren Advaita te hebben begrepen met zijn boodschap van Bewustzijn maar daarbij toch niet echt gelukkig zijn, echt gelukkig functioneren als mens.
In theorie kunnen we onszelf als God wanen of als Verlicht maar zijn we het dan ook werkelijk?
In je hoofd gaan zitten terwijl je zegt gewaarzijn of bewustzijn zelf te zijn slaat echt nergens op, nietwaar? Vandaar hier deze training die je helpt op zulke momenten, van in je hoofd gaan zitten.
Wees gerust zo verlicht als je wil maar wees ook echt eerlijk met jezelf!

Zelfobservatie
Daarbij is de eerste stap tevens de laatste stap: je brengt de aandacht terug en dat is het dan.
Maar wanneer onze geest lijdt en we de geest te krachtig ervaren, dan kan het zijn dat de stap naar pure observatie te theoretisch overkomt! Dan kan het zijn dat je dan beter je kunt richten op wat je zintuigen vertellen, aangeven: voel wat je voelt, zie wat je ziet, hoor wat je hoort, proef wat je proeft en ruik wat je ruikt. En daarbij is dan de waarnemer het waargenomene! Zoiets vraagt volledige overgave en geen afstand of standpunt.

Kijken naar jezelf en…
Bij observatie gaat het direct om ‘ik ben’.
Maar wanneer deze stap te ver weg voor je lijkt, kan het misschien helpen eerst te beginnen bij je zintuigen: welke ervaring komt nu het eerste bij me binnen? Dus… voelen wat je voelt, zien wat je ziet, horen wat je hoort en dergelijke!
Alleen als ‘ik ben’ zul je je waarlijk vrij voelen.

Ben je jezelf wel gewaar?
Dan gaat het niet hier om iets, zoals je ademhaling of je grote teen maar simpelweg dat er sprake is van ‘ik ben’, het hier en nu gewaar-zijn.
De aandacht terugbrengen naar jezelf, hier en nu.

Kijken naar jezelf
Dat heeft niets te maken met een selfie. Maar met gevoelig zijn voor wat is. Dat je niet kiest voor verstrooiing. Dat je door aanwezig te zijn, een licht laat schijnen. Je kijkt naar jezelf.

Observatie
De eerste stap is meteen de laatste stap: wanneer je begint geheel bewust naar jezelf te kijken. Jezelf hier en nu te observeren. De aandacht gaat dan niet verloren maar richt zich op jou! ‘Wees een licht voor jezelf.’ Wandel niet in duisternis.